Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσικες ανησυχίες........ Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσικες ανησυχίες........ Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Indie music Playlist


Indie Rock 2013

Απολαύστε γεύση από Indie Music που συναρπάζει


Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Nick Cave - η τέχνη του performance


Nick Cave..αχανείς οι καταστάσεις του μυαλού που δεν μπορεί να ισορροπήσει μεταξύ ονείρων, συναισθημάτων και της πραγματικότητας.Ηθική, βία, αγάπη, θάνατος, θρησκεία, δρόμος, πεπρωμένο...Κρίση του μυαλού και κάθε κώδικα ηθικής για τον άνθρωπο και τον πλανήτη. Εάν δεν υπήρχε αυτή η κρίση όλα θα ήταν διαφορετικά ίσως και ποιο απλά.Όταν ρωτήθηκε ο Nick Cave για την πολιτική ( στις ΗΠΑ ) δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει παραπάνω από δύο λέξεις..."Ugly. Wrong. There’s two thoughts about it ".

Ένας καλλιτέχνης δεν χρησιμοποιεί ποτέ παραπάνω - από όσα πρέπει -  "χρώματα" ή "πινελιές" για να αποτυπώσει τις σκέψεις του...ίσως αυτό είναι η κληρονομιά που αφήνει σε όλους μας! Είναι η αλήθεια που θα πρέπει να λάβει υπόψη του όποιος την ψάχνει...

Για τον Nick Cave θα ταίριαζε ότι δεν χρειάζεται να είσαι θρήσκος για να γράψεις για τον Θεό ή την αγάπη εξάλλου κάποιες έννοιες έχουν καπηλευθεί από συστήματα, "συμμορίες" και ψυχοπαθείς για να εκπληρώσουν δικά τους συμφέροντα σπέρνοντας τον φόβο σε ανυποψίαστους πιστούς.

Μου κάνει εντύπωση ότι δεν έχω διαβάσει τίποτα που να αντικατοπτρίζει την "δύναμη" και το ηθικό εκτόπισμα του Nick Cave. Ίσως παίρνει κανείς μια ιδέα γι' αυτόν διαβάζοντας στίχους του ή ποιήματα που μελοποιεί με ρίσκο πάντα να τρομάξει την εφησυχασμένη μας συνείδηση.

Δεν υπάρχουν συνεντεύξεις ούτε άρθρα που να αγγίζουν τις πηγές και εμπνεύσεις του μια και αυτές πηγάζουν από πιο απλά μα ακατανόητα "πράγματα"..

Ο καλλιτέχνης απλά ζωγραφίζει όταν το έχει ένα ερέθισμα, γράφει όταν σκέφτεται , αποτυπώνει σε νότες, δημιουργεί σενάρια και ιστορίες, τραγουδά για ότι συμβαίνει μέσα του χωρίς όρια ή ταμπού.

Προσωπικά είχα μια πολύ σύντομη επαφή με τον ΝicK Cave και τους Birthday Party στην post punk περίοδο τους, ενώ ο Cave είχε δημιουργήσει ήδη τους the Band Seeds με τον Mick Harvey,  Tracy Pew και άλλους καλούς μουσικούς.

Birthday Party.Ήχος punk με στοιχεία διονυσιακής γιορτής, Αμαρτίες, σεξ, δολοφονίες και κατάρες , ένα φρενιτιώδες πέρασμα από γότθικ σε punk-rock μουσική. Δίσκοι όπως το Junkyard, Prayers on fire και Mutiny θα επηρεάσουν την Hardcore rock σκηνή.

Στην συνέχεια , μετά το '82 ο Nick Cave, λόγω ασυμφωνίας των μελών των Birthday Party,  ενσαρκώνει τις σκέψεις και συναισθήματα για την θρησκεία , την αγάπη, τον θάνατο δημιουργώντας ένα super group τους The Bad Seeds. Ο ήχος του group είναι πιο μελωδικός με εντάσεις όταν χρειάζεται και υπάρχουν επιρροές από blues και gospel ήχους. 


Στη διάρκεια της πρώτης και πιο ηλεκτρικής περιόδου του group ηχογραφούνται άλμπουμ όπως το From Her to Eternity (1984), The Firstborn Is Dead (1985), Your Funeral / My Trial (1986) and Tender Prey (1988, The Good Son (1990), Henry's Dream (1992), Let Love In (1994). Σε άλμπουμ όπως το The Firstborn Is Dead γίνονται συχνά αναφορές στην πόλη που γεννήθηκε ο Elvis ( Topelo ) όπως επίσης και σε blues μορφές της εποχής. Ο Nick Cave παράλληλα εμφανίζεται σε ταινίες και γράφει την πρώτη του νουβέλα το  "And the Ass Saw the Ange".

Κατά την γνώμη μου μια από τις ξεχωριστές στιγμές του group είναι η έκδοση του άλμπουμ Murder Ballands το 1996 με τα πολύ γνωστά πλέον "Henry Lee" και το "Where the Wild Roses Grow" που συμμετέχουν η PJ Harvey και η Kylie Minogue αντίστοιχα.

Ακολουθεί το The Boatman's Call με πιο μελωδικό ύφος και λίγα όργανα αλλά με τραγούδια που μένουν ανεξίτηλα μέσα μας όπως το Green Eyes και το Into my arms.

Οι επιτυχίες συνεχίζονται με τα άλμπουμ  No More Shall We Part (2001), Nocturama (2003) και Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus (2004), ενώ ο Cave δείχνει το ταλέντο του ως σεναριογράφος με το  The Proposition ένα westernfilm που διαδραματίζεται στην Αυστραλία. 

Παράλληλα η συνεργασία του με έναν χαρισματικό μουσικό τον Ellis τον ωθεί σε ακόμα πιο "επικίνδυνες" αλλά ενδιαφέρουσες παραγωγές είτε σε επίπεδο group ( the Band Seeds ) είτε σε επίπεδο projects όπως το  Grinderman , σχήμα στο οποίο ο Cave παίζει κιθάρα εξιστορώντας τις ιστορίες του. Παράλληλα οι δύο μουσικοί γράφουν μουσική για διάφορες ταινίες.

Το 2008 οι The Band Seeds εκδίδουν το 13ο τους άλμπουμ το  Dig, Lazarus, Dig!!!.Ο Cave είχε επηρεαστεί κατά καιρούς από την Καινή διαθήκη αλλά και τα πάθη του Χριστού διαβάζοντας και προσπαθώντας να εξηγήσει μέσα του όλο αυτό που εμψυχώνει ή εξιλεώνει τον άνθρωπο δίνοντας του δύναμη, πίστη και ελπίδα για το μέλλον του. Το Dig, Lazarus, Dig!!! είναι εμπνευσμένο από την ανάσταση του Λαζάρου, προσπαθώντας να εξηγήσει πώς αισθάνεται με την επιστροφή του στο φως, στην ζωή.

Σήμερα ο Nick Cave και η μπάντα του "The Band Seeds" εξακολουθούν να γράφουν και να μιλούν με ψιθύρους ή  ηλεκτρικές φωνές στις καρδιές μας, αναμένουμε με ενδιαφέρον τους επόμενους μήνες το Push the sky away..ως τότε θα ψάχνουμε ακόμα τους ήχους και τα "μηνύματα" στα τραγούδια τους που πάντα θα μένουν οικία, σκοτεινά και "απρόσιτα"...


By Giannis Kintzios

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Tha Clash - Train In Vain..Το τρένο που χάθηκε...


Tha Clash - London Calling - “Train In Vain"..Το τρένο που χάθηκε...

  Δεν ξέρω κάθε πότε επιστρέφω εδώ, εννοώ  σε αυτό το blog, τι με κάνει να σπρώχνω τα πλήκτρα αργά αλλά σταθερά για να σχηματίσω την διεύθυνση the..music..stories..κ.λπ κ.λπ.

Πάντως το μόνο σίγουρο είναι ότι κάτι μου ερέθιζει το μυαλό, την φαντασία..Δεν γράφω συνήθως όταν είμαι ερωτευμένος, ούτε όταν είμαι χαρούμενος ή απογοητευμένος, δεν γράφω όταν θέλω να "κτυπήσω"ή να  εκτονώσω κάποιο συναίσθημα θυμού ή πάθους..γράφω μόνο για τις ανύποπτες στιγμές...

Ανύποπτες στιγμές πχ όπως  μετά από βραδινή  επιστροφή από ένα ποτό ή ένα ραντεβού...

Αυτό το διάστημα, το να πάρεις την καλή σου για μια βόλτα έως την θάλασσα ή το να πιείς κάτι με έναν φίλο σου, συνήθως κάτι που βοηθά να βγούν τα εξώψυχα προς τα έξω, είναι ένα θέμα...ίσως μια μικρή εκτώνοση που δεν θα στην πρόσφερε κάνενα blog ή καμία ανιάρη φλιάρια..πόσο μάλλον μέσα σε αυτό το "ανήσυχo" μα "έρημο" web....

Στη πραγματικότητα δεν υπάρχουν μουσικές ιστορίες, εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές και μάρτυρες σε κάθε ήχο και εικόνα, εμείς αφουγκραζόμαστε, νιώθουμε, ταυτιζόμαστε ή απορρίπτουμε ήχους και νότες, που προσπαθούν να κεντρίσουν και να αποσπάσουν μέρος των συναισθημάτων και αισθήσεών μας...να οικειοποιηθούν κάτι από εμάς!

Έτσι κάπως συνέβη και σήμερα...

Οδηγώντας χαλαρός  και αναζητώντας χωρίς καμία προτίμηση ή σκέψη σταθμούς στα fm...κολάει η "μπίλια" σε κάποιο γνώριμο, παλαιό rock 'n' roll κομμάτι..κομμάτι που ξεσήκωσε το νου και την διάθεση και ίσως σε ξυπνάει από κάποιο λήθαργο..ενεργοποιεί την απλότητα και καθαρότητα στην σκέψη...Σαν να δίνει λύσεις, πρόσκαιρες ίσως, αλλά ανακουφιστικές για μια βραδυνή διαδρομή που πλημμυρίζει το μυαλό με σκέψεις ερωτικές και μη, αναζητήσεις για την τύχη συναισθημάτων και για άλλα μη "γήινα" συναφή...

Train in Vain...τραγούδι του Joe Strummer και Mick Jone που μπήκε από το "παράθυρο" στο απλά γαμάτο London Calling,  βινύλιο των The Clash!



"The Clash", μπάντα που μέσω του πανκ,  συνδέει το rockabilly, τη reggae, το ska με την funk, το hip hop και το rock'n roll!


Σε αυτό το σημείο θέλω να πω, ότι δεν υπάρχει κάποια ιστορία, υπάρχει όμως η επαφή, η σύνδεση, η διελεύκανση " μικρών εσωτερικών υποθέσεων "...και αυτό ίσως δημιουργεί προϋποθέσεις για μια νέα "ιστορία" που κανείς δεν ξέρει πότε ξεκινά..μια και όπως είπα πιο πάνω ο χρόνος ανύποπτα κτυπά...



Train in Vain




Say you stand by your man
Tell me something I don't understand
You said you love me and that's a fact
Then you left me, said you felt trapped

Well some things you can explain away
But my heartache's in me till this day

Did you stand by me
No, not at all
Did you stand by me
No way

By Giannis Kintzios

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2011

Amy Winehouse Athens | Ejekt 2011 Love is a losing game ( αδημοσίευτο κείμενο )



Μήνες κρατώ το παρακάτω κείμενο στα "εκκρεμεί προς δημοσίευση" ...

Το κάνω post τώρα, ατόφιο..


Μετά την ματαίωση της εμφάνισής της στο Eject 2011 ξενέρωσα, ίσως απογοητεύτηκα..Αλλά επίσης -αν και ακούγεται παράδοξο -  αισθάνθηκα λύπη και βάρος για την ταλαιπωρία της...








"Δεν ξέρω εάν είναι το Ejekt Festival που υποσυνείδητα έφερε στο μυαλό μου την Amy Winehouse ή  κάποια από τα τραγούδια της που μου είχαν γίνει εμμονές..γερά κολλήματα για κάποια  περίοδο.


Η τύπισα για μένα είναι κάτι σαν τον Mic Jagger , την θαυμάζω αν και αμφιλεγόμενη φιγούρα των media, των gossip περιοδικών, των blogs για την R&B και soul μουσική.


Είναι αμφιλεγόμενη όχι τόσο για την χρήση ναρκωτικών με συνέπεια τις αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία της, αλλά ίσως για την στάση της απέναντι σε ζητήματα όπως τη μετανάστευση. Η αρνητική της στάση απέναντι σε μαύρους, Πακιστανούς, ομοφυλόφιλους κ.λπ και όλα αυτά σε μια μακρά περίοδο μεταξύ δικαστηριών και κλινικών σίγουρα δημιουργούν ανάμικτα συναισθήματα για την Amy.


Πώς μπορεί μια τραγουδίστρια της jazz / soul να  διακατέχεται από αισθήματα ρατσισμού ενώ έχει ερμηνεύσει τραγούδια του Marvin Gaye ( "I Heard It Through the Grapevine" με τον  Paul Weller στο  Jools Holland's Annual Hootenanny ) ακόμα δεν το έχω καταλάβει...αλλά  ίσως αρχίζει να γίνεται ξεκάθαρο ότι η εικόνα των celebrities είναι κάτι σκηνοθετημένο και ίσως αρκετό έξω από την ψυχοσύνθεσή τους..


Star system, μουσική βιομηχανία, shows, τηλεθέαση, σπόνσορες και χάρτινο lifestyle...εικόνες που φτιάχνονται και ξεθωριάζουν γρήγορα, ένα fast food της τέχνης...


Αυτή την περίοδο όμως η Amy διαθέτει γοητεία που σαγηνεύει, διεγείρει ακόμα και τους πιο αποστασιοποιημένους από την "μαύρη" μουσική, φωνή που διακρίνεται στην "δήθεν" εποχή της,  εποχή που επικρατούν τα reality show έναντι της πηγαίας έκφρασης, οι μέτριοι έναντι των ταλέντων και η σκοπιμότητα έναντι της αυθόρμητης έκφρασης..


Μετά το "Back to black", άλμπουμ του 2006, η Amy κερδίζει όλα τα βραβεία ( grammy, ερμής, καλύτερης βρετανής καλλιτέχνιδας, καλύτερου άλμπουμ κ.λπ ) ενώ το άλμπουμ της συνκαταλέγεται στα τρία πρώτα σε πωλήσεις για την δεκαετία 2000 - 2010.


Πέραν της μουσικής της, η Amy Winehouse ζει έντονα συναισθήματα και πάθοι, η σχέση της με τον Blake Fielder-Civil, ο γάμος , η βία λόγω του αλκοόλ, ο έρωτας με όλες τις εξάρσεις...Νομικά πρόβληματα για την ίδια αλλά και τον Blake ο οποίος εκτίει ποινές στην φυλακή και βέβαια αποσυνδέσεις και επανασυνδέσεις σε όλη την διάρκεια της σχέσης τους...


Τα αμέτρητα περιστατικά βίας, οι συλλήψεις του ζευγαριού με μαριχουάνα, οι διατροφικές διαταραχές, η "μανιοκατάθλιψη" απασχολούν μονίμως τα βρετανικά tabloids και γενικότερα τον Κίτρινο Τύπο..


Είναι όμως μόνο αυτά η Amy Winehouse;


Εγώ θα αναφέρω απλά το "Frank" το " Back to black" και το "Q: Soul Bossa Nostra" που περιέχει το σινγκλ "It's My Party της Lesley Gore"...


Η κυρία που με το  "Rehab"  ζωγραφίζει τα βάθυ της προσωπικότητάς της και με το "love is a losing game" αναγνωρίζεται σαν μια  σημαντική εκπρόσωπο σύγχρονης ποίησης και έκφρασης από το Cambridge..


Η αμφιλεγόμενη Amy, η περίεργη τύπισα, με κάνει και ξεχνώ όλα τα άλλα, με συναρπάζει και με κάνει να εμπιστεύομαι αυτό το δεκατετράχρονο κοριτσάκι που γρατζουνούσε την κιθάρα παίζοντας μπλούζ και μαύρη μουσική....


 Αυτό έχει τελικά νόημα για μένα γιατί στο στήθος της έχει χαραγμένο ένα όνομα...και το Back to Black είναι ένα κομμάτι από εκεί.."


By Giannis Kintzios

Τρίτη, 5 Οκτωβρίου 2010

Led Zeppelin-Jeff Beck You Shook Me...

Μένοντας προχθές λίγο πιο αργά στο γραφείο, ώρες που έχει φύγει ο περισσότερος κόσμος, ώρες που επιτρέπουν το κάτι παραπάνω στην δημιουργία , την έμπνευση ή και διάθεση, έχω αφήσει τις αισθήσεις να διαχέονται στον χώρο χωρίς να ανιχνεύουν κάτι συγκεκριμένο...ώσπου κάπου δεξιά και μπροστά αντιλαμβάνομαι ήχους, προφανώς από κάποιο pc μια και η ορατότητα στον χώρο είναι περιορισμένη.
Ο ήχος είναι ηλεκτρικός με blues ύφος, slide κιθάρα και echo παραμόρφωση...βαρύς. Την επόμενη στιγμή γέρνω λίγο πίσω προς την καρέκλα, ενώ ακούω μια γνώριμη φωνή με ιδιαίτερη βραχνάδα, χροιά και ένταση να τραγουδά:

"You know, you shook me, you shook me all night long
You know, you shook me, baby, you shook me all night long..."



Ποτέ δεν ήθελα να προσποιηθώ ότι γεννήθηκα ακούγοντας ή μεγαλώνοντας με αυτόν τον ήχο, τον ήχο που πηγάζει από τις νότιες παρυφές του Μισισίπι κάπου στο Μέμφις ή ότι μεγάλωσα ακούγοντας τα μπλούζ του Σικάγο..καμία σχέση. Μάλιστα μεγαλώνοντας στην Καλλιθέα τέλος της δεκαετίας του '80 είχα πολύ διαφορετικά ακούσματα και τάσεις που ίσως εξέφραζαν πολύ περισσότερο την διάθεση και τα ιδανικά της γενιάς μου. Εποχή του new wave , dark metal ,thrash metal, του post punk αλλά όμως και του δυνατού ηλεκτρικού ροκ και μέταλ.

Στο σημείο όμως αυτό θα ήθελα να αναφερθώ στην μοναδικότητα κάποιων συγκροτημάτων, συγκροτήματα που δημιούργησαν γέφυρες, συνδέσεις με το παρελθόν αλλά και το μέλλον, συγκροτήματα που πατώντας σε "καθαρές" και γερές μουσικές βάσεις, συνέβαλαν στην διατήρηση και διάδοση μουσικών ρευμάτων, στην διάδοση των θρύλων, την ιστορία μουσικών και κοινωνικών κινημάτων..Συγκροτήματα που έβαλαν πολλά λιθάρια και έμπνευση σε αυτό που λέμε ροκ μουσική, ροκ - μπλουζ μουσική ή όπως αλλιώς θέλετε..

Το τραγούδι που ακουγόταν από το pc της συναδέλφου (που με εξέπληξε ευχάριστα..) το "You Shook me" το πρωτοάκουσα από τους Led Zeppelin μέσα από το πρώτο τους άλμπουμ "Led Zeppelin" (1969)..είναι μια πολύ αισθαντική, απαρράμιλης συναισθηματικής φόρτισης διασκευή παλαιότερου blues τραγουδιού που η μουσική του γράφτηκε από τον "πολύ" Willie Dixon και τον J. B. Lenoir, τρουγουδήθηκε πρώτα από τον Muddy Waters το 1962 και πρωτο-κυκλοφόρησε από τον Jeff Beck στο αλμπουμ Truth (1968)..

Είναι πολύ γνωστή η διαμάχη των δύο blues men φίλων, Jimmy Page και του Beck που είχαν κοινό παρελθόν στους Yardbirds..Ο Beck ισχυρίζεται ότι ο Page του έκλεψε την ιδέα της διασκευής αλλά εγώ δίνω την εξήγηση ότι οι δύο αυτοί σπουδαίοι μουσικοί, όντας φίλοι, μεγάλωσαν με τα ίδια ακούσματα και επιρροές, αγάπησαν τα blues και είναι πολύ λογικό να αισθάνθηκαν την ανάγκη να εκφραστούν μέσω των ίδιων ήχων, ακουσμάτων και επιρροών..


Δεν είναι καθόλου τυχαίο που γράφω αυτό το κείμενο για το συγκεκριμένο τραγούδι..είναι τραγούδι που θα το έχω για πάντα μέσα μου και θα με συντροφεύει σε ανύποπτες στιγμές. Κλείνοντας τα μάτια, ακαριαία ηλεκτρίζει την σκέψη μου με εικόνες που έρχονται απρόσκλητα, χωρίς καθυστέρηση..είκόνες από μια κακιά βραδυά σε αγαπημένο μέρος που παραθέριζα με παιδικούς φίλους. Ακούγοντας αυτό το τραγούδι και κοιτάζοντας προς την μεριά μιας υπερυψωμένες πλατείας αντικρίσα μια νεαρή τουρίστρια να φεύγει προς τα κάτω, ουσιαστικά είδαμε κάτι σαν ρούχο να φεύγει προς το κενό και τις πέτρες..δεν το αντιλήφθηκε κανείς για κάποιον περίεργο λόγο (μου έχει μένει αυτή η απορία..)..βρεθήκαμε πρώτοι και άμεσα βέβαια δίπλα της..δεν μάθαμε όμως ποτέ τι έγινε μετά την μετάβασή της στην Αθήνα..

"You know, you shook me, you shook me all night long
You know, you shook me, baby, you shook me all night long..."

ΓΚ

Τετάρτη, 2 Ιουνίου 2010

Eric Burdon - I used to be an Animal...


Καμιά φορά  ενώ οδηγώ σκανάρω στο ράδιο διάφορους σταθμούς για να πιάσω τον παλμό της ώρας, της στιγμής και  συνήθως θα καταλήξω στις μεσαίες συχνότητες των fm, στις πιο θερμές  ζώνες ή σε κάτι πιοευχάριστο όπως ethnic ή R 'n' B..

Σήμερα όμως η συχνότητα έμεινε σε κάτι πιο δυναμικό...λίγο τα κρουστά, o δυναμισμός των riffs, το ηλεκτρικό funk..μετά από λίγο οι κραυγές που δεν έχουν να κρύψουν τίποτα από το απλό ακατέργαστο, αυθόρμητο και χειμαρρώδες πνεύμα του Έρικ Μπάρντον...Ναι ο Έρικ Μπάρντον! Tobacco Road  το τραγούδι,  ζωντανή εκτέλεση με τους War!

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, όποιος άκουσε τον Έρικ Μπάρντον ένιωσε  ανάμεικτα συναισθήματα για τις επιλογές και τις ερμηνείες του, έμεινε εκεί  όμως για να τον ακούει, να τον κριτικάρει, να γοητεύεται και να νιώθει τον ηλεκτρισμό του στίχου να περνάει σαν ρεύμα από μέσα του...να
τον τριπάει!

Κάπως έτσι δηλαδή :



We gotta get out of this place....από το Γύθειο στον Έβρο, από την Σάμο στη Μυτιλήνη... εάν και είχε γραφτεί πριν το 65' , τριάντα χρόνια μετά θα γίνει σύνθημα μα ακόμα και σήμερα θα διεγείρει κάποιους που νιώθουν ακόμα νέοι ή δεν συμβιβάζονται με ότι γκρίζο συμβαίνει γύρω τους!

          ιn this dirty old part of the city 
        Where the sun refused to shine 
        People tell me, there ain't no use in tryin'

Με την ηλεκτρική διασκευή του " The house of the rising Sun " οι Animals με τον Eric συναρπάζουν τον Dylan- που το είχε ερμηνεύει λίγα χρόνια νωρίτερα, όπως και τόσοι άλλοι άλλωστε - και απογειώνονται στα charts μένοντας εκεί για πάντα..

Το Its my Life που αγαπήθηκε ιδιαίτερα από τον Springsteen, το Don't let me be misunderstood που γράφτηκε για την Nina Simone και ηχογραφήθηκε από τους Animals ένα χρόνο αργότερα..

Το See see rider παραδοσιακό blues που με την εκρηκτική ερμηνεία του Eric Burdon θα το αγαπάμε πάντα,  θα το ψιθυρίζουμε καθημερινά...

Είναι πολλές οι καλές στιγμές και τα τραγούδια, πολλές οι μνήμες και οι συνδέσεις των τραγουδιών με την ζωή μας και θα έχουν συνέχεια..σε νέες εμπειρίες, δεν μπορεί θα βρουν τρόπο να εκφραστούν!

Συμπληρώνω επίσης το  woman of the rings, το don't bring me down, το i m crying..είναι μελωδίες που θα μας ακολουθούν όπως τα χρόνια της συνεργασίας του Eric με τους War..

Είναι δύσκολο να συναντήσει κάποιος σε μια ροκ μπάντα στοιχεία που συνδυάζουν το rhythm 'nd blues με το funk ,τους ατελείωτους αυτοσχεδιασμούς με τα blues του Memphis,  το σύγχρονο ροκ με την
ψυχεδέλεια, την soul με την "μαύρη" R'n'B μουσική!

Από το πρώτο album, το "Animals" έως το "love is" του 68 το συγκρότημα με ξέφρενο ρυθμό διασκεύαζε και συνεργαζόταν με τους πάντες όπως  τους beatles, τους the who, τον Hendrix, τους Cream, τους  Bee Gees, την Tina Turner και τόσους άλλους !

Καλές και μέτριες στιγμές μα πάντα τον κόσμο να είναι εκεί να παρακολουθεί, να κρίνει, να συμμετέχει, να διαμαρτύρεται , να ενθουσιάζεται! Eίναι πραγματική η επαφή του κόσμου
και γι αυτό είναι μη προβλέψιμη...δεν έχει νόρμα και όρια.

Η εποχή των War αποτελεί μια αναγέννηση στη κατεύθυνση του Burdon μια που είχε ηγετική θέση στους  άγνωστους μαύρους ταλαντούχους μουσικούς.Υπήρχε διάθεση, έμπνευση και βέβαια όλα τα ερεθίσματα που κάνουν μια μπάντα να πηγαίνει μπρος σύμφωνα με την ταυτότητα και τις ανησυχίες της...και είχαν πολλές ανησυχίες.

Συναυλίες με τον Hendrix, festivals, πολλά live και αστείρευτη έμπνευση θα μας αφήσουν παρακαταθήκη υπέροχα album όπως το Eric Burdon Declares War με το Spill the Wine να μένει για πάντα , το black Man's Burdon που για μένα ίσως είναι το πιο αυθόρμητο και πιο αισθαντικό του album με τραγούδια όπως τα Nights in white Satin, Paint it Black, Bare back ride!

Ακολουθούν 2 ακόμη album με τους War και έπεται το πρώτο reunion με το Rings on Fire και το When i was Young , αργότερα το 1984 έχουμε και μια ακόμη επανασύνδεση με πιο ηλεκτρικό rock &
rhythm 'n blues ήχο ! Το The night μας απογειώνει και ανοίγει στο hard rock νέους δρόμους...



Η σόλο καριέρα του Έρικ Μπάρντον προσωπικά με άγγιξε ακόμα περισσότερο..ιδιαίτερα στην εφηβεία, εποχή που βγήκε το "i used to be an animal " , έφηβος και συνειδητοποιημένος ότι θα ασχοληθώ με την μουσική το album αυτό θα παίζει καθημερινά, άσχετα την αρνητική κριτική από τους "καναπεδάτους" άνεργους κριτικούς από τα μεγάλα τότε μουσικά περιοδικά...

Όταν θέλεις να κλείσεις ένα μονόστηλο δεν προλαβαίνεις να απολαύσεις τέτοιου είδους album...εδώ πρέπει να μείνεις μέρες ακούγοντας το Going Back To Memphis ή το I Will Be With You Again..πρέπει να έχεις αισθανθεί ίσως κάτι πιο δυνατό σε συναισθηματικό επίπεδο για να μπεις στο όλο πνεύμα του album...αλλιώς; Θα χάσεις πολλά λόγω επιφανειακής επαφής με τα πράγματα..

Στην ζωή όπως και στην τέχνη αξία έχουν πράγματα που δεν είναι ορατά αλλά διεγείρουν τις αισθήσεις και το πνεύμα, όπως τα αρώματα, θα μπορούσαν να ξυπνήσουν όλες οι επιθυμίες χωρίς καν να έχουμε υλική επαφή η  προσωπική επαφή με κάποια..η δυνατότητα να δημιουργείς αισθήσεις και
ευφορία με αντικείμενα, σύμβολα, την αύρα και το σώμα σου λέγεται τέχνη..

Τον Eric Burdon μπορεί κάποιος να τον πει εκκεντρικό, εγωιστή ,όσον αφορά τις μουσικές του απόψεις και την "έμμεση" επιβολής τους, το πάθος όμως και η εργατικότητα, που σημαίνει έρωτας κατά βάση, δημιούργησαν αριστουργήματα που θα μείνουν μέσα μας άφθαρτα..αυτή είναι η μουσική, η μουσική του Burdon και των Animals.

Πολλοί έλεγαν διάφορα για την έλξη του για τις γυναίκες και το αλκοόλ, επίσης μέλη των Beatles τον φώναζαν eggs διότι συνήθιζε να περιλούζει με αυγά τις ερωμένες του..έχουν γραφτεί αρκετά για την έντονη ζωή του..τη δικαστική του διαμάχη με τον Alan Price , το άλλο ιδρυτικό μέλος των Animals, για την χρήση του ονόματος " Animals", αυτό όμως που μένει είναι όοο,τι μας εκφράζει και μας κάνει να νιώθουμε  έντονα αισθήματα λόγω των ιδιαίτερων ακουσμάτων, λόγω της φωνής ενός αυθεντικού ρόκερ που εκτός από αγαπημένο παιδί του Newcastle έμελλε να ταυτιστεί με το πνεύμα του ατίθασου Απόλλωνα..που διεκδικεί τον έρωτα σε μία άδεια πόλη του ανατέλλοντος ήλιου...

From day one to the risin' sun
I'll do it all again
I used to be an animal
But I'm all right now....
By Giannis Kintzios

Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

Bob Dylan: Hurricane - Ο δικός μας "Άγνωστος"





And.. how many times can a man turn his head, and pretend that he just doesn't see? The answer my friend is blowing in the wind, the answer is blowing in the wind....


Ο κύριος Ντίλαν έχει κάτι που ίσως μένει για πάντα ακριβό μυστικό, ανεξιχνίαστο και σίγουρα αναπάντητο σε αυτόν τον αιώνα ίσως και στον επόμενο που θα διανύσουμε, είναι "άγνωστος" αν και περιφέρει το μνημειώδες έργο του έως και σήμερα σε όλο τον κόσμο "ζωντανά" , ο ίδιος αυτοπροσώπως με περισσότερη διάρκεια και συνέπεια από όλους όσους έχουν επηρεαστεί από την ποίηση και την μουσική του..


Είναι απίστευτο , ο ίδιος ο μίστερ Ντίλαν να παρουσιάζει σε όλους μας όλα αυτά με το οποία κάποιοι μεγάλοι καλλιτέχνες έβγαλαν "ψωμάκι" τις τελευταίες 3 δεκατετίες ανά την υφήλιο. Είναι τραγικό αλλά και μαγικό παράλληλα...


Για να καταλάβετε τι εννοώ δείτε  το video που τσακίζει ότι έχει να κάνει από απλές θεωρίες και καταγραφές...(φλυαρίες δηλαδή)





Ο Ντίλαν γεννήθηκε στο Ντουλούθ. Στον δρόμο του μπλουζ από την Μινεσότα στην Λουιζιάνα, από τον Νότο στον βορά και ίσως κάποιος ακόμη και σήμερα μπορεί να ακούσει τις βαριές ανάσες των μαύρων δούλων που υποβάσταζαν και μετέφεραν την σύγχρονη κουλτούρα της Αμερικής, το μπλουζ παράλληλα με στις όχθες του Μισισίπι στην αδηφάγα Δύση! Ο δρόμος ένα στοιχειωμένο πέρασμα γεμάτο αίμα, ιδρώτα, μαύρες τελετουργίες και ανάθεμα...αλλά και έμπνευση, αγώνα και επανάσταση που θα στιγματίσει για πάντα όλες τις γενιές τις Δύσης..Στο πέρασμα αυτό μυήθηκαν επίσης οι Muddy Waters , John Lee Hooker, Bessie Smith, o B.B. King και σαφώς ο  Έλβις που έμελλε να ζει για πάντα εκεί που γεννήθηκε το R'd B και η rock μουσική.


Ο Ντίλαν εμπνεύστηκε επίσης από την Νέα Υόρκη παίζοντας για μισό δολάριο σε τοπικά μπαράκια.  Λίγο αργότερα στο Μανχάταν "παγιδευμένος"  επί μέρες στο Chelsea Hotel, ξενοδοχείο που στοίχειωσε τη Show biz γιατί φιλοξενούσε τους απανταχού μουσικούς που έφταναν στο Αμέρικα για μια καλύτερη τύχη γράφωντας τα περισσότερα από τα αντιπροσωπευτικά του τραγούδια εκεί ( ο Σιντ Βίσιους σκότωσε σε αυτό το ξενοδοχείο τη Νάνσι Σπάνγκεν!)


Το highway 61 από τον Νότο έως τον Καναδά. Το Μεξικό με τους φυγάδες, την φοροδιαφυγή και τον δρόμο των νεκρών, το Χουαρέζ ,πόλη που βρίσκεται απέναντι από το Ελ πάσο στο Τέξας, έως σήμερα κέντρο διακίνησης μεταναστών, αλλά και επικίνδυνων εγκληματιών. Τη ρατσιστική Οξσφόρδη του Νότου, τις φυλακές Άττικα που αποτέλεσαν κρεματόριο μαύρων κρατουμένων, την άδικη δίκη του «Τυφώνα» που είχε αίσια κατάληξη...


Ομολογώ ότι δεν με ενδιαφέρει η αυτοβιογραφία του κυρίου, δεν είναι θέμα μελέτης κάποιος που σε λίγες μέρες εμφανίζεται μπροστά στα μάτια μας να μας πει για άλλη μια φορά ότι δεν τον γνωρίζουμε...δεν τολμήσαμε να τον μάθουμε ποτέ..


Με τρώει όμως γιατί δεν πήρα ποτέ σοβαρά την επιρροή του πάνω μου μια και το blowing in the wind ήταν το πρώτο τραγούδι που μελέτησα στην κιθάρα...το one more cup of coffee ήταν το πρότυπο άκουσμα για το πέρασμα προς την ροκ μουσική πριν ανακαλύψω το highway Star των Deep Purple..και επίσης ποτέ δεν θα ξεχάσω ότι το τραγούδι του Τζίμι Χέντριξ που με κέρδισε ήταν το All along the wathctower..που βέβαια δεν ήταν του Χέντριξ...


Στο σημείο αυτό θα ήθελα να θυμίσω λίγο το electric ladyland του Χέντριξ που διακατέχεται από το παραπάνω εν λόγο τραγούδι όπως αντίστοιχα το ίδιο συμβάνει και με Stripped Live album  των Rolling Stones που έχει ενσωματώσει μια ιδιαίτερη ηλεκτρική διασκευή του Like a Rolling Stone! 




Από τις δεκάδες διασκευές που βοήθησαν όσον αφορά τη φήμη κορυφαία συγκροτήματα μου έμειναν επίσης το Mr Tampurine Man των Birds, το Knocking On Heaven's Door από τους Guns N' Roses, το It's All Over Now Baby Blue από τους Them με την ιδιαίτερη ερμηνεία του Van Morrison ..Σίγουρα μια και δεν μπορώ να γνωρίζω  όλες τις  μεγάλες ερμηνείες και διασκευές παραθέτω ότι με άγγιξε προσωπικά..όπως εκ παραδρομής νομίζω ότι και οι U2 στο Rattle and Ham δίνουν το βήμα στον Ντίλαν με μια ιδιαίτερη ηλεκτρική εκτέλεση του All Along the Watchtower...


Το ταξίδι από τον Νότο προς την Δύση φέρει συνεπιβάτες τον Δημήτρη Πουλικάκο με το "Γύρω γύρω από την Σκοπιά" (All along the watchtower), τον Διονύση Σαββόπουλο με τον Άγγελο Εξάγγελο, τους Αδελφούς Κατσιμίχα, τον Πλιάτσικα με το Senor, τον Βασίλη Καζούλη και ίσως όλους εμάς που χρόνια τώρα ψιθυρίζουμε : 


Mama put my guns in the ground
I can't shoot them anymore
That cold black cloud is comin' down
Feels like I'm knockin' on heaven's door 


Πάντως ο mr Ντίλαν το είπε....


"Αντί να μου αποδίδουν όλα αυτά που μου αποδίδουν, θα μπορούσαν να κάνουν κάτι πάρα πολύ απλό. Να αποκωδικοποιήσουν τους στίχους μου. Τότε θα ήξεραν για μένα τα πάντα»


Και εγώ θα απαντούσα.."Κύριε δεν σας ξέρουμε..αλήθεια πείτε μας ποίος είστε..."


gk



By Giannis Kintzios

Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

Ronnie James Dio - Catch The Rainbow

Δεν ξέρω  πόσο καλό είναι να γυρνάς πίσω σε διαφορετικές περιόδους της ζωής σου, σε κόσμους που δεν σχετίζονται και απέχουν πολύ από την καθημερινότητά μας. Κόσμοι που ίσως συγκρούονται νοητικά, ιδεολογικά ακόμα και ηθικά μεταξύ τους μια και η τεχνολογική ανάπτυξη ξεπέρασε κατά πολύ την πραγματική μας δυνατότητα να παράγουμε έργα, πολιτισμό, τέχνη ιδεολογίες,να δημιουργούμε χωρίς τετριμμένα, να αισθανόμαστε ελεύθεροι, να εκφράζουμε συναισθήματα, να μπορούμε να συμμετέχουμε ή να ονειρευόμαστε που ίσως είναι ότι πιο σημαντικό μένει στη παρούσα περίοδο που διανύουμε.

Όλα τα παραπάνω εκφράζονταν και ουσιαστικά εκφράζονται ως τις μέρες μας μέσω ανθρώπων που τάσσονται με προσανατολισμό την επαφή και επικοινωνία του κόσμου με κάθε μορφής ανατρεπτικής τέχνης, μέσα από κάθε επανάσταση του νου και της ψυχής που θέλει να πάει ακόμα  πιο πάνω, να φτάσει στην κορύφωση των συναισθημάτων, της δημιουργίας και  της αγάπης..Σε αυτό το απαράμιλλο ταξίδι καπετάνιος είναι ο έρωτας..!

Σήμερα άκουσα για τον Ronnie James Dio, δημιουργικός και "δυνατός" μας άφησε...άφησε το πηδάλιο για να συνεχίσουμε το ταξίδι εμείς, σίγουρα όχι από το σημείο που άρχισε αλλά από δύσβατα πελάγη που η Σκύλα και Χάρυβδη δεν θα κάνουν το παραμικρό λάθος ώστε να ξεφύγουμε από τα απόνερά τους....

Οι παραπάνω σκέψεις ήρθαν αυθόρμητα όπως η μνήμη που ξύπνησε διάφορους ήχους και εικόνες μέσα μου..

Δεν θυμάμαι ακριβώς εάν ήταν '90 ή λίγο αργότερα, μεγαλωμένοι στην Καλλιθέα θα κάναμε αμέτρητα χιλιόμετρα για αν ακούσουμε ή να δούμε καλλιτέχνες, να ανακαλύψουμε έναν ιδιαίτερο δίσκο, να συζητήσουμε, να διαφωνήσουμε για τα μηνύματα, τις λέξεις των και να ανταλλάξουμε ιδέες για τον προορισμό των τραγουδιών...

Στο μυαλό μου παρέμεινε η έκπληξη της ανακάλυψης των ELF μέσω του ομώνυμου άλμπουμ αρχικά ELF όπως επίσης του Carolina County Ball και του Trying To Burn The Sun!

Αν και είχαμε έντονα τα ακούσματα των Black Sabbath , των Judas Priest και των Iron Maiden δεν είχαμε υποψιαστεί ότι η φοβερή μικρόσωμη φιγούρα με την φωνή που σφυρηλατούσε και την πιο ατσαλένια πλευρά μας θα ήταν ο τραγουδιστής που είχε δώσει βήμα και λόγο συνέχειας στους ημι-διαλυμένους Deep Purple κλέβοντας των ιδρυτή τους Riche Blackmore και δημιουργώντας τους Rainbow!

Ο δύστροπος Blackmore, ιδρυτής των Purple ακούγοντας τους ELF,συγκρότημα που άνοιγε τις συναυλίες τους, αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του λόγω της ιδανικής ροκ φωνής και παρουσίας του Dio συμμετέχοντας στους Rainbow.

Ο Ronnie James Dio δημιούργησε εκτός των άλλων το θρυλικό ομώνυμο άλμπουμ "Ritchie Blackmore's Rainbow 1975", το εξαιρετικό Rising και το μνημειώδες ροκ εν ρολ δίσκο Long live Rock 'N' Roll!

Η φιλία του Ronnie James Dio με τον Tony Iommi των Black Sabbath και η χαρισματικότητά του να συνθέτει επικά ροκ κομμάτια δημιούργησαν μετά την μακρά περίοδο παρακμής των Black Sabbath μια νέα ίσως πιο μελωδική και metal μορφή του συγκροτήματος που παρέμεινε έως και σήμερα το βασικό σχήμα με τραγουδιστή και συνθέτη τον Ronnie James Dio!

Ο δίσκος Heaven and Hell παραμένει σαν κορυφαίος μέταλ δίσκος με συνθέσεις όπως το υπέροχο Children Of The Sea, ακολουθεί το Mob Rules, το Dehumanizer και μια σειρά από επιτυχημένα live lp.

Αυτό που κάνει ιδιαίτερη εντύπωση για την πορεία του καλλιτέχνη είναι ότι ενώ είχε τεράστια επιτυχία με τα μεγαλύτερα rock συγκροτήματα , οι προσωπικοί του δίσκοι είναι ακόμα πιο δυνατοί και εμπορικοί που ίσως ξεπερνούν σε λυρισμό, συναίσθημα και ήχο ακόμα και αυτούς με τους ELF,Sabbath και Rainbow..

Αναφέρω ενδεικτικά το Holy Diver , το The Last in Live και το Dream Evil, άλμπουμ που θα ακούγονται με την ίδια διάθεση για πολλά χρόνια ακόμα επηρεάζοντας νέους μουσικούς όπως άλλωστε επηρέασαν συγκροτήματα σαν τους Metallica, τους Megadeath, τους Savatage και πολλούς άλλους!


Η αναφορά σε σημεία της σταδιοδρομίας του Ronnie δεν μεταφέρει σε καμία περίπτωση το εύρος και δύναμη της αύρας και των συναισθημάτων που μετέδιδε πάνω στην σκηνή. Η φωνή του όσο και η ερμηνεία του θεωρούνται μοναδικές σε βάθος,ποίηση, μελωδία και συνδυάζουν το ροκ βάθος με το ακατέργαστο ατσάλι , την αφήγηση μια ιστορίας με την μαγεία ενός παραμυθιού, το απροσδόκητο του έρωτα με την μάχη για το ανώτερο, την εξέλιξη..



Δεν πρόκειται να σβήσουν από τα αυτιά μου οι ήχοι που συνόδευαν τα εφηβικά μου χρόνια σε διάφορες στιγμές ιδιαίτερης ομορφιάς, αισθητικής και συναισθήματος όπως την εποχή που για καλή μου τύχη πρόλαβα την Τιθόρα στην Σαντορίνη , στην πρώτη της θέση στα Καλντέρα στην Σπηλιά..την περίοδο αυτό το νησί είχε μια αίσθηση που την απεκόμιζε κανείς από τα ωραία ροκ καφέ,τον ήλιο , την αγριάδα του τοπίου από το ηφαίστειο με ιδανικό soundtrack τους Rainbow...!

Το Temple of the king ακόμα θυμίζει αυτές τις εικόνες και το ύφος του νησιού ενώ το Catch the Rainbow θα μας φέρει στην μνήμη ίσως ακόμα πιο ιδανικές προσωπικές στιγμές που δύσκολα ζει κάποιος χωρίς την αύρα και την διάθεση που σου δίνουν απλόχερα η άγρια ομορφιά της φύσης, η ποίηση και ο λυρισμός ενός φωτισμένου εραστή και καλλιτέχνη..

Για να ταξιδεύεις σε τέτοιους κόσμους συναισθήματος και επιθυμίας πρέπει να περάσεις από ατσάλι, το μέταλλο που θα σημαδέψει με φωτιά ότι αξίζει να μείνει στην ψυχή και στο μυαλό μας...
By Giannis Kintzios

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

U2 "Walk on" - Το τραγούδι για τη σιωπηλή Ελπίδα

Περνώντας από διάφορα τουριστικά πρακτορεία - τώρα τελευταία κυρίως - διαβάζω για διάφορους εξωτικούς προορισμούς όπως το Μιανμάρ την πρώην Βιρμανία...χώρα αναπτυσσόμενη με τροπικό κλίμα, μέρος συνάντησης θρησκειών και πολιτισμών, άνθρωποι φιλόξενοι και καθαροί με δικτατορικό όμως πολιτικό καθεστώς..

Εκτός από χιλιάδες παντός μεγέθους παγόδες, που ίσως θυμόμαστε, γιατί η Βιρμανία εκεί μας παραπέμπει ..υπάρχει μια πολιτική μάχη που κρατεί δεκαετίες με πραγματική ηρωϊδα την Αούνγκ Σαν Σούου Κίι, ακτιβίστρια υπέρ της δημοκρατίας, πολιτική αρχηγό κόμματος και πρώην Πρωθυπουργού που δεν της παραδώθηκε η εξουσία από το καθεστώς των στρατιωτικών το 1990 μετά από νίκη της στις εκλογές! Η γυναίκα αυτή είναι σύμβολο ηρωικής αλλά ειρηνικής αντίστασης σε όλο τον κόσμο..αυτό μας θυμίζει την στάση του Γκάντι σε ανάλογα θέματα στις Ινδίες και πιο συγκεκριμένα αυτό που διακύρητε δηλαδή τη μη βία ..Για τον ειρηνικό αγώνα της για την ελευθερία το 1991 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, όπως επίσης προηγουμένως είχε βραβευθεί με το βραβείο Ράφτο και Ζαχάρωφ για την ελευθερία της σκέψης.

Η σπουδαία αυτή γυναίκα σύμβολο, μετά το πραξικόπημα εναντίον της και την παράνομη αρπαγή της εκλογικής της νίκης το 1991, τον περισσότερο χρόνο της ζωής της τον περνάει στις φυλακές και σε περιορισμό κατ' οίκον.

Είχε όλη την δυνατότητα να ζήσει αλλού ελεύθερη, όπως πχ στην Αγγλία με τον Σύζυγο της αλλά δέχτηκε να μείνει φυλακισμένη και να αγωνιστεί για τον λαό της, για την ελευθερία. Θυσίασε όλη της την προσωπική ζωή και την ζώη της ουσιαστικά για το συνολικό καλό.

Η γυναίκα αυτή δεν παρέλαβε το βραβείο Νόμπελ διότι εάν έφευγε από την Βιρμανία δεν θα μπορούσε να επιστρέψει ποτέ..Το πιο τραγικό της υπόθεσης είναι ότι έζησε το δράμα της ταλαιπωρίας του συζύγου της από την επάρατη νόσο, φυλακισμένη και περιορισμένη από το απάνθρωπο πολιτικό καθεστώς της χώρας της.

Το 2002 αποφυλακίστηκε μέχρι να συλληφθεί πάλι ένα χρόνο μετά και να φυλακιστεί λόγω κάποιων συμπλοκών των οπαδών της με την αστυνομία. Σήμερα όσο ξέρω είναι περιορισμένη ασφυκτικά στο σπίτι της..από ένα καθεστώς που περιμένει την ώρα και την στιγμή που θα την συντρίψει εντελώς!

Το «σιωπηλό σύμβολο ελπίδας» είμαι σίγουρος πως θα κυβερνήσει σύντομα το ταλαιπωρημένο Μιανμάρ, αυτήν την πονεμένη χώρα με δικαιοσύνη, δημοκρατία και σεβασμό στον πολίτη άνθρωπο. Η φλόγα στις ψυχές του φτωχού λαού της Μιανμάρ παραμένει ζωντανή!

Γι' αυτήν ακριβώς την ακτιβίστρια γράφτηκε το τραγούδι Walk on των U2 που βρίσκεται στον βραβευμένο με Γκράμι δίσκο "All that you can't leave behind" (2000).

Και όπως λέει ένας στίχος του τραγουδιού..

"The only baggage you can bring
is all that you can't leave behind"

By Giannis Kintzios

The NEW Joshua Tree - The wave of sorrow



Το Joshua Tree, album που μας συντρόφευε στα μυστικά, μουσικά, προσωπικά μας ταξίδια κυκλοφορεί μετά από 20 χρόνια, με bonus tracks, b-sides, dvd, live εμφανίσεις και συλλεκτικό βινύλιο.

Ο Bono ερμηνεύει ένα αγαπημένο του τραγούδι που δεν υπήρξε ποτέ στο track list του επιτυχή αυτού δίσκου, τραγούδι νιότης και αίσθησης γύρω από πράγματα και καταστάσεις που ζούμε σήμερα ακόμα πιο έντονα...το τραγούδι δεν συμπεριλήφθει στο αλμπουμ λόγω του ότι δεν ήταν έτοιμο. Ο Bono εμπνέεται από την εργασία του στην Αιθιοπία κατά την περίοδο μεγάλων λοιμών...Μας το εξηγεί και τραγουδά για μας:"Το κύμα της θλίψης.."

......


Blessed all of you with an empty heart


For you got nothing from which you cannot part


Blessed is the egoIt's all we got this hour


Blessed is the voice that speaks truth to power


Blessed is the sex worker who sold her body tonight


She used what she gotTo save her children's life


Blessed are you, the deaf cannot hear a scream


Blessed are the stupid who can dream


Blessed are the tin canned cardboard slums


Blessed is the spirit that overcomes




Παύλος - Ο Χαφιές ( επίκαιρο..)

Αυτές τις ημέρες, όπως είπα σε προηούμενο ποστ, καταφύγιο βρίσκει κάποιος μόνο στη μουσική..που μας μιλάει πιο καθαρά απ' ότι οι κιτρινισμένες αράδες του "ελεύθερου" τύπου.
Ο χαφιές..οι μάλλον οι χαφιέδες υπάρχουν ανάμεσά μας, κάποιοι από αυτούς αποθεώνονται σήμερα...
Ο χαφιές
Λάσπη ο σκοπός σου το χνάρι που άφησα για σένα χαφιέ

Πίσω μου πάντοτε θα 'ναι ο προορισμός σου
αλλά δικιά μου η αγάπη που σου λέει ποτέ
Θα ψάχνεις να με βρεις στα bar μ' αλκοόλ της προδοσίας

Μα 'γω κρυμμένος σε κορμιά και φίλων όνειρα γλυκά
Θα σε τυφλώνω μ' ένα flash ακολασίας

Γιατί δικιά μου η ακριβή ηδονή
δικοί μου οι ψυχοχειρουργοί
με την αρρώστια μου υγιή να σε κρατάω στο κορμί
να ψάχνεις μες στον πάτο κάθε ακαθαρσίας
νομίζοντας πως θα με βρεις
μεσ' στα σκατά, σκατό της εξουσίας


Μόνος σου με σένα μια γλώσσα είναι το κορμί σου όλο χαφιέ
και όσα κερδίζεις μοιάζουνε να 'ναι χαμένα
ο φόβος και τα φράγκα σ' έκαναν λακέ
Δεν ξεχωρίζεις πια τι 'ναι σωστό τι λάθος
και τη χεσμένη τους ποδιά το στόμα σκύβει και φιλά
του κοπρολάγνου τη χαρά στην 'κάναν πάθος

Mark Knopfler - Λυκαβηττός 15-6-2008


Τελικά ήταν μια μαγική βραδιά γεμάτη με ήχους που σε ταξιδεύουν.

Ο Mark Knopfler, η κιθάρα, η φωνή και η ψυχή των Dire Straits ήταν ο καπετάνιος σε ένα μουσικό ταξίδι του Αθηναϊκού κοινού μέσα σε ένα καράβι ήχων και χρωμάτων. Η εναλλαγή των κιθάρων (ακόμα και στο ίδιο κομμάτι) η κλασσική χροιά της φωνής του, αυτή τη φορά είχαν εμπλουτιστεί με ένα υπέροχο σκοτσέζικο βιολί και σε συνδυασμό με τις folk/country επιρροές του, προσπάθησε να δώσει το τωρινό στίγμα του : Δεν είμαι οι Dire Straits, είμαι ο Mark Knopfler.


"Δεν παίζω τίποτα που δεν θέλω να παίξω, δήλωνε ο ίδιος όταν ανέβω στη σκηνή και παίξω το "Sultans Of Swing" το "Money For Nothing", το "Romeo & Juliet" ή το "Brothers In Arms" είναι επειδή το θέλω. Σημαίνει πολλά για εμένα το γεγονός ότι κάποιο τραγούδι έχει σημαδέψει τις ζωές των ανθρώπων".

Έτσι έλεγε και είχε δίκιο εν μέρει (Δεν παίζω τίποτα που δεν θέλω να παίξω) αλλά τελικά μας άφησε μια περίεργη γεύση καθώς δεν έπαιξε πολλά τραγούδια που έχουν «σημαδέψει τις ζωές των ανθρώπων».

Στα αρνητικά της συναυλίας ήταν η μικρή διάρκεια, ο "όχι τόσο καλός ήχος" που έμοιαζε να μην αντέχει τη δύναμη της κιθάρας του, η μη καλή προφορά των λέξεων (αυτό υπήρχε πάντα - εξάλλου δεν λάτρεψε κανείς τους Dire Straits για τον στοίχο τους αλλά για τις υπέροχες μελωδίες) και κυρίως η απότομη αποχώρηση από τη σκηνή (ακριβώς 2 ώρες) χωρίς να πούνε ούτε γεια (χαιρέτισαν όμως) και χωρίς να ικανοποιήσουν τον κόσμο που φώναζε ρυθμικά "Money for Nothing" - το πιο γνωστό τραγούδι των Dire Straits που δεν ήταν τελικά μέρος του set list. Γενικά πολλά γνωστά κομμάτια δεν παίχτηκαν και ήταν προφανής η προσπάθεια του Mark να προωθήσει το νέο του άλμπουμ που κυκλοφόρησε πέρσι " Kill To Get Crimson".


U2 - Λάρνακα - Δουβλίνο!

Στις διαχωριστικές γραμμές της Κύπρου χαράκτηκαν βαθιά μέσα μας ιστορίες αξέχαστες, εικόνες ντροπής και πόνου που κανένας δεν έχει ξεχάσει...Tάσος Iσαάκ και Σολωμός Σολωμού και άλλες πολλές ιστορίες με πρωταγωνιστές ανθρώπους του παρακράτους που δεν άφησαν να ζήσουν ειρηνικά οι δύο λαοί..

Στο Δουβλίνο επίσης με "πολιτικό" διαχωρισμό ομόδοξων εναντίων ετερόδοξων..στιγερά σύγχρονα εγκλήματα που διαπράτονται καθημερινά υπό την σκέπη της Ε.Ε..καθημερινές δολοφονίες και μπαράζ τρέλας που θυμίζουν την Ματωμένη Κυριακή του Γενάρη του 1972..

Όλα αυτά πρέπει να μας διδάξουν ότι δεν έχει σημασία τελικά εάν είσαι Καθολικός ή Προτεστάντης, Άραβας ή Εβραίος ή ότι άλλο...ο κόσμος απλά υποφέρει, βασανίζεται σε φυλακές για πολιτικά "εγκλήματα"..βασανίζεται για μια επιθυμία ΜΟΝΑΔΙΚΗ την Ελευθερία..χωρίς κανείς να κάνει ένα βήμα συναίνεσης, συνεννόησης..να μπουν κάποια βασικά πράγματα στο "τραπέζι"...το μίσος πλαγιοκτυπά συνεχώς την αγάπη, που αφήνει ανήμπορη την αλήθεια απέναντι στο ψέμα..

Το Please γράφτηκε το 1997 για την πιο "γνωστή" τραγική ημέρα της Β.Ιρλανδίας δηλαδή την Ματωμένη Κυριακή του 1972..


"So you never knew... how low you'd stoop to make that call
And you never knew... what was on the ground until they made you crawl
So you never knew... that the heaven you keep, you stole
Your catholic blues, your convent shoes
Your stick on tattoos now they're making the news
Your holy war, your northern star
Your sermon on the mount from the boot of your car
Please... please... please... Get up off your knees
Please-yeah... please... please...
Leave me out of this place

So love is hard and love is tough
But love is not what you're thinking of ...

ΓΚ


Απιστία - Don't believe a Word!


Ταξιδεύοντας άκουγα το τραγούδι Don't believe a Word των Thin Lizzy και αναρωτιόμουν πότε και για ποίον το έγραψαν..πολύ επίκαιρο το θέμα και μας αφορά.
Μήπως αναγνωρίζετε για ποίον είναι;

Πάντως γράφτηκε από τον Phil Lynott το 1976 με την πρέπουσα ειλικρίνεια...ενός πραγματικού ρόκερ. Η αλήθεια που καίει..


Don't Believe a Word

Dont believe me if I tell you
Not a word of this is true
Dont believe me if I tell you
Especially if I tell you that Im in love with you

Dont believe me if I tell you
That I wrote this song for you
There might be some other silly pretty girl
Im singing it to

Dont believe a word
For words are only spoken
Your heart is like a promise
Made to be broken

Dont believe a word
Words can tell lies
And lies are no comfort
When theres tear in your eyes

Dont believe me if I tell you
Not a word of this is true
Dont believe me if I tell you
Especially if I tell you that Im in love with you

Dont believe a word baby...

Badalamenti - Butterfly's Dreams


Γυρνώντας στα στέκια του Κεραμεικού ομολογώ ότι έχεις να αντιμετωπίσεις κάτι πρωτόγνωρο όσον αφορά το υλικό και άυλο επίστρωμα που καλύπτει σαν πέπλο αέρα από την Θηρεσία το κομμάτι αυτό της Αττικής....αέρας που φέρνει άρωμα "διεγερτικών" ελαίων από κερί και ατμό.

Εάν συνοδεύεσαι, το ταίρι σου ανταποκρίνεται άμεσα νομίζοντας ότι ο κόσμος αποτελεί απλά διακόσμηση μινιμαλιστική στο μεταμοντέρνο τοπίο...ερωτικό κάλεσμα που το κρεβάτι απλά αποτελεί κορύφωση και τίποτα άλλο.

Εάν δεν συνοδεύεσαι και βρεθείς να πίνεις με φίλους σου στο 2ο δεξιά μπαράκι στην τοποθεσία 25 μοίρες δεξιά από τις 45...(όποιος κατάλαβε κατάλαβε!)θα αντιληφθείς ότι ο DJ δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια καρικατούρα που συμμετέχει στο κόμικ Βαβέλ..ή μάλλον στο φεστιβάλ κόμικ που δεν γίνεται καθόλου τυχαία στο Γκάζι.

Πέρασα από το μπαρ πήρα την μπύρα..και γέμισε ο χώρος "πεταλούδες" ενώ το Butterfly's Dreams του Badalamenti μου θύμισε να αθετήσω για μια ακόμη φορά την υπόσχεσή μου για γάμο...η συνέχεια είναι αβέβαιη και αστάθμητη για όσους περάσουν από εκεί. Καταλάβατε όλοι φαντάζομαι.(?)

Butterfly's Dreams

Drag my lips across these mouths
Drap my hips across this crowd
Curiosity knows no bounds
I'd love to sleep
With the whole town

Caught between these steaming sheets
I made my bed
And now she waits
Full of hopes and future plans
While I just hoped for one night stands
Don't make her sound oh no
Don't make her sound oh no
Don't make her sound oh no oh no

Το τραγούδι το βρίσκετε στο album των Booth and the Bad Angel...

Madrugada - Majesty "σχέσεις και μεγαλείο"...

Το μεγαλείο του ανθρώπου ίσως έγκειται σε λίγα, λεπτά μα ουσιώδη πράγματα ή χαρακτηριστικά.. Οι σχέσεις μεταξύ φίλων, συνεργατών, ζευγαριών ή απλά εραστών το αποδεικνύουν καθημερινά, σχέσεις που θα δοκιμαστούν μέσα από μικρά καθημερινά πράγματα και όχι από πολέμους, μάχες και ίσως μεγάλα προβλήματα. Η επαφή των ανθρώπων και η πραγματική διάσταση της σχέσης αποκαλύπτεται όταν υπάρχει ευτυχία, ευημερία και επιτυχίες στην μία ή την άλλη πλευρά, στον έναν ή στον άλλον δηλαδή...Αυτό που έλεγαν ότι οι πραγματικές σχέσεις κρίνονται στα δύσκολα, ισχύει μεν αλλά έχει αποδυναμωθεί τα τελευταία χρόνια μια και η νοοτροπία μας, που δυστυχώς διακατέχεται από ανταγωνιστικά ένστικτα, αναφέρεται όχι τόσο στις προσωπικές μας επιλογές, δράσεις ή παραλείψεις αλλά στο τι κάνει ο διπλανός, ο φίλος, ο συνεργάτης, η σύντροφος...οι παραλείψεις, τα λάθη αλλά και οι επιτυχίες του( αυτές πληγώνουν!!) Αυτές οι σκέψεις μου ήρθαν αυτόματα μια και βίωσα αυτό το διάστημα δυσάρεστες αλλά ευτυχώς και ευχάριστες επί των πλείστον εμπειρίες! Όπως επίσης εμπειρία μοναδική ήταν η συναυλία των Madrugada τον Μάιο του 2003 και όλες οι επόμενες φαντάζομαι που δεν κατάφερα να παρακολουθήσω δυστυχώς.. Για να σταματήσω την φλυαρία, θα αναιρέσω τα παραπάνω!Τι σχέση έχει η νοοτροπία του κόσμου με τα αισθήματα..τον έρωτα ή ακόμα καλύτερα το μεγαλείο που μπορεί να προκύπτει από εκεί, μεγαλείο που ίσως εμπεριέχει πόνο ή ακόμα καλύτερα θυσία. Πραγματικά είναι ψέματα τα παραπάνω μην πω κάτι χειρότερο, ο λόγος που έγραψα σήμερα είναι ένα μέρος από αφιέρωμα που πρόλαβα λίγο να ακούσω στο ράδιο ενώ γυρνούσα αργά σπίτι. Η αυλαία για τους Madrougada έκλεινε με το αγαπημένο μου τραγούδι Majesty.. Παρασύρθηκα.... "But in my mind I could still climb inside your bed And I could be victorious Still the only man to pass to the glorious arch of your head, o-oh Oh you were majesty Your ropes were heavy And your cheeks were very red Oh you were majesty And it`s like I said That spirit, is now dead"

Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2009

Beatles - η έμπνευση του John από τα διαμάντια της Lucy..(?)


Η ελευθερία της τέχνης σε κάνει να ακούς τα χρώματα ή να βλέπεις τους ήχους. Η επιρροή της οπτικής τέχνης στην μουσική είναι τεράστια...Ταινίες ή φωτογραφικό υλικό έχουν εμπνεύσει μουσικούς και το αντίθετο βέβαια.

Είναι γνωστό επίσης ότι μεγάλες επιτυχίες συγκροτημάτων δημιουργήθηκαν μέσω οπτικών εμπνεύσεων όπως για παράδειγμα το "Smells Like Teen Spirit" των Nirvana. Κολιτός φίλος του Κερτ είχε γράψει σε τοίχο του το "Kurt Smells Like Teen Spirit"...... Το τι ήταν βέβαια το teen spirit το έμαθε ο Kurt αρκετά μετά την κυκλοφορία του ομώνυμου δίσκου..(Ήταν ένα αποσμητικό και όχι ένα επαναστατικό μήνυμα όπως νόμιζε ο Κερτ!).

Η είδηση που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες για τον θάνατο της Lucy O'Donnell, έμπνευση στην ουσία του 4χρονου γιου του John Lennon και όχι του γνωστού Σκαθαριού για να γράψει το γνωστό τραγούδι "Lucy in the Sky with Diamonds"...έφερε στην επικαιρότητα το συγκρότημα για άλλη μια φορά! Το τραγούδι γράφτηκε από τον John και τον Paul McCartney το 1967.

Ο μικρός υιός του John Lenon Julian - στην πραγματικότητα - ήταν ερωτευμένος με την συμμαθήτρια του Lucy..εμπνεύστηκε και ζωγράφισε λοιπόν την lucy σε έναν ουρανό με διαμάντια ( αν και νομίζω ότι το σχέδιο έδειχνε την lucy με "διαμαντένια" μάτια) κάτι που ενέπνευσε τον μεγάλο μουσικοσυνθέτη να γράψει το ομώνυμο τραγούδι μαζί με τον Paull ο οποίος μάλιστα το 2004 ισχυρίστηκε ότι το τραγούδι αναφερόταν στο γνωστό παραισθησιογόνο LCD πράμα που είχε αρνηθεί σε προηγούμενη συνέντευξή του στο Rolling Stone ο John Lennon!

Η αλήθεια σαφώς είναι ότι το τραγούδι αφορά το LCD και όχι απλά μια ζωγραφιά του Julian..κανείς όμως δεν αναφέρεται στην έμπνευση του Julian και από που προέκυψε τελικά το γνωστό τραγούδι..o μικρός ήταν ερωτευμένος με το κοριτσάκι όπως ο μπαμπάς του παλαιότερα με αρκετά κορίτσια που έγιναν μούσες του.

Το μάρκετινγκ βέβαια δεν σταματάει ποτέ και οι πωλήσεις του "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" θα αυξηθούν κατακόρυφα...ενώ η Lucy μετά τον θάνατό της "κέρδισε" ορισμένα λεπτά δημοσιότητας..
ΓΚ

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2009

INXS - Michael Hutchences Disappear...

Το περασμένο Σ/Κ κάνοντας ένα ξεκαθάρισμα παλαιών φωτογραφιών, ήρθαν στα χέρια μου φωτογραφίες 10ετίας και ίσως λίγο παραπάνω ετών. Εκεί που στάθηκα λίγο ήταν στην Σαντορίνη και αυτό γιατί,  κάποια από τα μέρη που απεικόνιζουν οι φωτογραφίες, πλέον δεν υπάρχουν ή έχουν καθολικά αλλάξει...Δεν θα ξεχάσω την Ραστώνη, το beach bar ( original περίσσας ) και βέβαια την παλαιά Tithora στην Καλδέρα.

 Η μνήμη μου την συγκεκριμένη στιγμή ανακαλούσε ήχους που ταυτίστηκαν με την εποχή, το μέρος και τη διάθεσή και χωρίς καν να προσπαθήσω να θυμιθώ με κυρίευσαν ήχοι από το Pride ( U2 ) , Disappear (INXS), Don't you forget about me ( Simple Minds ) ...

Εκεί όμως που στάθηκα λίγο παραπάνω με την σκέψη μου ήταν στην μη καθορισμένη και αλληλοσυγκρουόμενη διάσταση που έχει δωθεί από τα media στην προσωπικότητα του Michael Hutchence τραγουδιστή για 20 χρόνια των INXS. 

 Πραγματικά δεν θα θεωρούσα αινιγματικές προσωπικότητες τον Bono, τον Edge ή τον Jim Ger...είναι όλοι μουσικοί αξιόλογοι που αξιοποιούν το ταλέντο τους με την βοήθεια πάντα ικανών managers και marketers

 O Michael Hutchence αυτοκτόνησε ( ? ) το 1997, ο 37 χρονος τραγουδιστής βρέθηκε γυμνός και απανχονισμένος στο σπίτι του...εδώ υπάρχουν αρκετές διαφωνίες μια και συγγενικά πρόσωπα του υποστηρίζουν ότι ο θάνατος προήλθε από ιδιορρυθμία του κατά την διάρκεια ερωτικής πράξης..autoerotic asphyxiation όπως επιστημονικά αποκαλείται αυτό. 

Έχουν γραφτεί πολλά και διάφορα για την ζωή του Michael, δεν θα ήθελα να μπω σε βιογραφικές λεπτομέρειες αλλά θα ήθελα να σκιαγραφήσω μια προσωπικότητα πολλαπλών "ρόλων" που πολλές φορές πιθανότατα να διχάστηκε ή να προκάλεσε την υπερβολή...

 Ο Michael ήταν ιδρυτικό μέλος των INXS, δημιουργοί όμως του group ήταν οι αδελφοί Farris, μουσικοί με όραμα που ήταν έτοιμοι να αξιοποιήσουν το ταλέντο αλλά και τον όρεξή τους για business. Η ορμή τους και η μεθόδικότητά τους έκανε το συγκρότημα της Αυστραλίας, ύστερα από αρκετά χρόνια περιπλάνησης σε pubs, γνωστούς στους Ευρώπη και στην Αμερική. 

Η μεθοδικότητα των Garry, Andrew και Tim συνάντησε τον εκκεντρικό χαρακτήρα με στοιχεία ηθοποιού, χορευτή και μοντέλου Micheal!  Μοντέλο και rocker ( ? )...σε πολλά σημεία διχάζεται η προσωπικότητα του πολύ ικανού και χαρισματικού Frontman των INXS ο οποίος θορυβεί με τις αταξίες του τη Show biz παγκοσμίος...οφελώντας όμως την φήμη του group. Η Sun και πολλές άλλες εφημερίδες ασχολούνταν με τις ροζ ιστορίες του Michael που είχαν κάποιες από αυτές δυστυχώς άσχημο τέλος! 

 Να πω ονόματα; Helen Cristensen, Elle Mc Pherson, Terri Nuom, Belinda Carlise....Kylie Minogue, Kym Wilson και κάποιες άλλες περιπτώσεις.

 Βέβαια ακολούθησε ο γάμος του με την Paula Yates, την οποία είχε γνωρίσει όντας παντρεμένη με τον Bob Geldof έχοντας μαζί του 3 παιδιά. Η Paula του χάρισε την μοναδική του κόρη Hiraani, όπως ήθελε να την ονομάσει ο Michel,  βέβαια η Paula είχες άλλες απόψεις θέλοντας να την ονομάζει Tigel Lily. 

O Michael τακτικά έχανε την υπομονή του και βρισκόταν εκτός εαυτού, σε συμπλοκή του με ταξιτζή, κτυπήθηκε τόσο άσχημα που έχασε εντελώς την αίσθηση της οσμής και της γεύσης, αρκετές φορές δημιουργούσε καυγάδες μέσα στο group, δείχνοντας ότι η πολυπλοκότητά του είχε φέρει αρκετή σύγχυση τόσο εντός όσο και εκτός εαυτού.

Κατά την γνώμη μου την επιτυχία και την παγκόσμια καθιέρωση των INXS έφερε το album X με τα  "Suicide Blonde", "Disappear" και "Bitter Tears" όπως επίσης και το  live album "Live Baby Live".

Μετά το 1997 ξεκινάει ένας ανελέητος αγώνας για την κηδεμονία της Tiger Lily μεταξύ της γυναίκας του και των συγγενικών του προσώπων. Λόγω της ασταθούς προσωπικότητας της Paula το κοριτσάκι το "κέρδισε" ο πρώην άντρας της Bob Geldof που την μεγαλώνει μαζί με τις άλλες του κόρες...ο αγώνας για την κηδεμονία συνεχίζεται ακόμα, ακόμα μετά την πρόωρο θάνατο της Paula από overdose..

 Το παράξενο της υπόθεσής ; Ο εραστής και ποιητής Michael είχε ήδη ασφαλίσει την περιουσία του από τις υποψήφιες κληρονόμους, συζήγους και σχέσεις! Τα χρήματα που αντιστοιχούν από τις πωλήσεις των δίσκων του group τα διαχειρίζονται managers...επίσης αρκετοί διεκδικήσουν μέρος της περιουσίας του που υπερβαίνει τα 20 εκ δολάρια!

 Κατά καιρούς έχω συγκεντρώσει ιστορίες και φήμες για την προσωπικότητα του Michel. Ο Michael παράλληλα ηχογραφούσε και προσωπικά άλμπουμ και soundtracks. Το 1999 κυκλοφόρησε και ο τελευταίος προσωπικός του δίσκος με τραγούδια όπως το Possibilities και το Slide way που τραγουδάει ντουέτο με τον Bono.

 Αξίζει νομίζω να γνωρίζουμε ότι το τραγούδι Stuck in the moment των U2 γράφτηκε για τον Michel όπως επίσης το πολύ μελωδικό Gone....

 Σε όλη αυτή την πορεία οι INXS με τους δαιμόνιους - κατά εμένα - αδελφούς Farris, συνεχίζουν να υφίστανταί, κατά την γνώμη μου όμως πολύ υποδεέστεροι μια και η ακτινοβολία του Michael δεν μπορεί να αντικατασταθεί....

 Οι Farris λοιπόν..μετά τον θάνατο του φίλου και frontman του συγκροτήματός τους δεν μένουν με δεμένα τα χέρια! Διοργανώνουν το Rock Star: INXS competition, ένα reality show με νέους που διαγωνίζονται για την θέση του Michel στο group! Νικητής είναι ο Fortune που κατά την γνώμη μου δεν είχε καμία τύχη ή συνέχεια εκτός το πολύ καλό Pretty Vegas για το οποίο έγραψε τους στίχους.

 Προσοχή ο Fortune μοιάζει εκπληκτικά με τον Michael...μόνο που δεν μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό από το να του μοιάζει.

Θα μου πείτε βέβαια σε τι συνίσταται όλη αυτή η αναδρομή..ποίο το όφελος και σε τι αποσκοπεί; 

Ο κύριος αντίπαλός μας δεν είναι άλλος από τον ίδιο μας τον εαυτό...που συνήθως αντι να συμφιλιωθούμε μαζί του, τον προκαλούμε βαδίζοντας σε αντίθετες κατευθύνσεις...Η απάντηση όμως σε αυτό βρίσκεται στους παρακάτω στίχους...

 "You're so fine

  Lose my mind
 And the world seems to disappear
 All the problems, all the fears
 And the world seems to disappear"

Κυριακή, 8 Φεβρουαρίου 2009

Σπύρος Περιστέρης, Γιάννης Παπαιωάννου "Θέλουν να σε παντρέψουν" ένα τραγούδι από το 1937!!!

Απολάυστε το, απλώς το αναρτώ για να επανέλθουμε και σε λίγο πιο καλλιτεχνικά θέματα από αγώνες ποδοσφαίρου, οι οποίοι καθίστανται ανεπίκαιροι, πολύ γρήγορα!!!

ΕΔΩ


.